ข้าพเจ้ามาแล้ว

ถึงแม้ว่าจะเป็นการมาที่ค่อนข้างช้าไปเสียหน่อยแต่ถึงอย่างไรก็ตามขณะนี้ข้าพเจ้าก็มาแล้ว

เป็นการมาอย่างเงียบๆ มาอย่างชนิดที่คงไม่มีใครรอคอยด้วยความระทึกในดวงหทัยพลัน แต่ถึงกระนั้นข้าพเจ้าก็ยังให้ระทึกของข้าพเจ้าอยู่เงียบๆ คนเดียว

ที่ผ่านมานับตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน ข้าพเจ้าได้เคยติดตามการแสดงความคิดเห็นในโลกไซเบอร์ของนักเขียนทั้งสมัครเล่นและนักเขียนอาชีพที่ข้าพเจ้ารู้จักเป็นการส่วนตัวและไม่รู้จักทั้งเป็นการส่วนตัวหรือส่วนแขนส่วนขาอะไรทั้งสิ้นทั้งหลายอย่างชนิดที่เรียกได้ว่ากระปริบกระปรอยเต็มทน ถ้าให้ลองวิเคราะห์ตัวเองเล่นๆ ข้าพเจ้าคิดว่าอาจเป็นเพราะข้าพเจ้าเป็นคนขี้เขินจึงรู้สึกให้ขยาดๆ ทุกครั้งที่ข้าพเจ้าได้นั่งอ่านคนรู้จักของข้าพเจ้าแสดงทัศนะต่อสิ่งรอบตัวในเชิงลุ่มลึกเกินกว่าที่ข้าพเจ้าได้เคยสัมผัสกับพวกเขาในทางส่วนตัว หรือถึงแม้ว่าบางครั้งข้าพเจ้าจะได้อ่านการแสดงความคิดเห็นของเพื่อนนักเขียนทั้งสมัครเล่นและอาชีพบางคนอย่างที่ได้กล่าวไปแล้วและพบว่าข้อเขียนของพวกเขาหลายๆ ชิ้นช่างน่าสนใจหรือบางชิ้นก็ช่างอุดมไปด้วยอารมณ์ขันฉลาดเฉลียวชนิดที่ข้าพเจ้าอ่านแล้วต้องเผลอหลุดหัวเราะออกมาอย่างชนิดที่ยากจะกลั้นไว้ได้ แต่ข้าพเจ้าก็ได้ละเลยที่จะแวะเวียนเข้าไปติดตามอ่านอย่างต่อเนื่องตามวิสัยที่บล็อคเกอร์ที่ดีทั้งหลายพึงปฏิบัติต่อกัน มิพักต้องพูดถึงการทิ้งคอมเมนต์ไว้ให้เจ้าของบล็อคได้อุ่นใจซึ่งข้าพเจ้ามิเคยได้ปฏิบัติแม้เพียงสักครั้ง

ข้าพเจ้าคิดว่าสาเหตุโง่ๆ อีกอย่างหนึ่งที่ทำให้ข้าพเจ้าเข้าสู่วงการเขียนอ่านในโลกไซเบอร์ช้าถึงเพียงนี้นั่นก็คือสันดานเดิมของข้าพเจ้าเองที่มักคิดว่าข้าพเจ้านั้นเขลานักในทางเทคโนโลยี เพราะในกิจวัตรประจำวันของข้าพเจ้านั้นเกี่ยวข้องกับคอมพิวเตอร์ก็แค่เพียงในการใช้เป็นอุปกรณ์สำนักงานพื้นฐาน นอกเหนือจากนั้นก็มีไว้สำหรับการเข้าเว็บไซต์อ่านข่าวสาร ดูหนัง ฟังเพลง และดาวน์โหลดภาพทั้งนิ่งและเคลื่อนไหวอีกบางส่วน ซึ่งทั้งหมดทั้งปวงนั้นใช้ทักษะเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์เพียงน้อยนิด ข้าพเจ้านั่งคิดของข้าพเจ้าเองว่าการอันที่จะให้ข้าพเจ้ามานั่งสมัครเป็นสมาชิกบล็อคและยังต้องมานั่งหาช่องทางเข้าพิมพ์เข้าโพสต์นั้นคงยากเกินสติปัญญาอันน้อยนิดของข้าพเจ้าเป็นแน่แท้

แต่ทั้งหมดนั้นมิได้ยากอย่างที่ข้าพเจ้าหวั่นเกรงไว้ในเบื้องแรก มิใช่เป็นเพราะว่าข้าพเจ้าเก่งกาจทางด้านคอมพิวเตอร์มากขึ้น เพียงแต่ทั้งหมดนี้ข้าพเจ้าได้รับความอนุเคราะห์แกมบังคับผลักดันจากคนใกล้ชิดผู้มีความรู้ทางด้านนี้ได้ช่วยเป็นธุระจัดการให้ซึ่งต้องขอขอบพระคุณบุคคลท่านนั้นไว้ ณ ที่นี้ด้วย

กล่าวมาเสียยืดยาว สิ่งที่ข้าพเจ้าพึงจะบอกก็คือข้าพเจ้าเพิ่งจะเล็งเห็นถึงคุณประโยชน์ในการเขียนแสดงความคิดเห็นทางอินเตอร์เน็ตเพียงเมื่อไม่นานมานี้ มิใช่ข้าพเจ้าต้องการจะป่าวประกาศความคิดใดๆ ของข้าพเจ้าออกสู่สาธารณะ เพียงแต่ข้าพเจ้าต้องการใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์มากกว่าที่เป็นอยู่ และที่สำคัญเป็นที่สุดคือข้าพเจ้าต้องการจะปัดฝุ่นรื้อฟื้นทักษะการเขียนที่ถดถอยลงไปพอสมควรนับแต่ข้าพเจ้าออกเดินทางไปยังสถานที่แห่งใหม่ อีกทั้งคำกล่าวอ้างที่ข้าพเจ้ามักพูดกับตัวเองว่าไม่มีเวลานั้นถึงตอนนี้ข้าพเจ้าก็เริ่มไม่เชื่อสิ่งที่ตัวเองพูดสักกี่มากน้อย

ข้าพเจ้าหวังว่าข้อเขียนของข้าพเจ้าจะเป็นประโยชน์ในทางใดทางหนึ่งกับผู้ที่บังเอิญผ่านมาพบเห็นและแม้กระทั่งกับตัวข้าพเจ้าเองบ้างไม่มากก็น้อย

ขอได้รับความขอบคุณ