กลับ-มา

                    บ้านผมมีเด็กรับใช้มาแล้วหลายคน น่าจะเกินสิบคนหรืออาจจะถึงสิบแก่ๆ ก็เป็นได้ ซึ่งแม้ในวงการจะถือว่าเป็นสถิติที่สูงเอาการอยู่แต่ก็เป็นเรื่องธรรมดาของวงการเด็กรับใช้ในบ้านซึ่งมักจะมีการผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันอยู่เสมอตามความลงตัวและความพึงพอใจ

                    เด็กรับใช้ที่บ้านผมคนปัจจุบันชื่อ ‘น้องมา’ 

                    มาเป็นสาวแรกแย้มวัย 20 ปี ถึงจะเป็นสาววัยกำดัด แต่ผมค่อนข้างมั่นใจว่ามาน่าจะเป็นเด็กรับใช้ที่ไม่ต้องเผชิญปัญหาคลาสสิคประเภทโดนคุณผู้ชายย่องเข้าหาตอนดึกๆ แน่นอน เพราะว่ามามีใบหน้าเป็นอาวุธ ไม่ใช่อาวุธธรรมดาแต่เป็นอาวุธร้ายแรง ประมาณหัวรบนิวเคลียร์ผสมด้วยอาวุธชีวภาพแถวๆ นั้น

                    มาเป็นชาวต่างประเทศ เป็นแรงงานที่อิมพอร์ตมาจากจังหวัดบันเตียเมียนเจย ประเทศกัมพูชา ชื่อเดิมของมาในเวอร์ชั่นภาษาเขมรคือ ‘หม่าว’ ซึ่งแปลเป็นไทยว่าดำ แต่ถูกดัดแปลงลดทอนเพื่อความคุ้นเคยกับลิ้นของคนไทยโดยแม่ของผมเอง

                    น้องมาหรือแท้จริงแล้วคือน้องหม่าวเคยทำงานในโรงงานผลิตรองเท้าที่กรุงพนมเปญมาก่อน แต่ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลใด อาจจะเบื่อหน้าสมเด็จฮุนเซนฯ มาจึงตัดสินใจเด็ดขาดเดินทางเข้ามาหาความศิวิไลซ์ในประเทศไทยโดยการนั่งรถผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองที่อรัญประเทศมาแบบชิลๆ ซึ่งรายละเอียดตรงนี้ค่อนข้างจะหมิ่นเหม่ต่อข้อกฎหมายจึงขอละไว้ในฐานที่เข้าใจ   

                    มาอยู่กับครอบครัวเรามาแล้วร่วมๆ 2 ปี ถึงจะเป็นระยะเวลาเพียงไม่นานแต่มาก็สามารถโชว์ฟอร์มสอดแทรกเข้ามาติดอันดับท็อปทรีของตารางอันดับเด็กรับใช้ที่ดีที่สุดที่บ้านเราเคยมีไปได้อย่างสบายๆ นั่นก็เพราะมามีความครบเครื่องในเรื่องการทำงานบ้านอย่างที่ควรจะเป็น นอกไปจากนั้นมายังทำงานในหน้าที่อย่างขยันขันแข็ง ไม่นอนตื่นสาย ไม่หน้างอเวลาที่โดนดุหรือทำงานหนัก และที่สำคัญและเป็นประเด็นคลาสสิคสุดๆ คือมาไม่ขโมยเงิน…อันนี้ถือว่าเป็นข้อดีสุดๆ ที่หาได้ยากยิ่งในวงการนี้

                    บ้านไหนที่เคยมีเด็กรับใช้คงรู้ว่าการมีเด็กรับใช้ที่ไม่ได้ดั่งใจและไว้ใจไม่ได้มาอยู่ในบ้านนั้นมันน่าอึดอัดแค่ไหน เพราะคนที่เข้ามาอยู่ในบ้านจะว่าไปก็เป็นสมาชิกในครอบครัวเดียวกันกับเรากลายๆ เนื่องจากต้องกินด้วยกัน บางทีก็นอนด้วยกัน ไปไหนก็ไปกัน จึงจำเป็นต้องไว้เนื้อเชื่อใจกันได้ซึ่งมาก็สอบผ่าน

                    ในทุกๆ วันมามีหน้าที่แบบที่เด็กรับใช้ทั่วไปพึงจะต้องกระทำ ตั้งแต่กวาดบ้าน ถูบ้าน ซักผ้า รดน้ำต้นไม้ ล้างจาน รีดผ้า ฯลฯ จะว่าไปก็ซัดหมดทั้งบ้านนั่นแหละ ยังไม่รวมงานกระจุกกระจิกอย่างการเปิด-ปิดประตูบ้าน หรือช่วยเดินไปซื้อกับข้าวหน้าปากซอยอีกเล็กๆ น้อยๆ 

                    งานของมาจะว่ายากก็ไม่ยาก แต่ถ้าใครได้ทำจริงๆ ก็จะรู้ว่ามันค่อนข้างหนักเอาการอยู่

                    งานของเด็กรับใช้เป็นงานเดิมๆ ทุกวัน มาต้องตื่นเวลาเดิม ทำงานแบบเดิม เรียงลำดับเดิมตั้งแต่ต้นจนจบวัน หาความตื่นเต้นใดๆ แทบไม่ได้ ผมไม่เคยถามมาว่าเบื่องานของตัวเองบ้างหรือเปล่า แต่เท่าที่สังเกตมาก็ดูมีความสุขดี ยังไม่เคยเห็นมามีอาการเซ็งๆ นั่งนิ่งๆ หรือบ่นว่าเบื่องานเมื่อไหร่เจ้านายจะขึ้นเงินเดือนให้สักทีแบบที่พนักงานออฟฟิศแบบผมชอบทำ หรือความจริงมาอาจจะพูดเป็นเสียงในฟิล์มภาษาเขมรซึ่งผมฟังไม่รู้เรื่องก็เป็นได้ ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ต้องขออภัยในข้อมูลที่ผิดพลาด

                    แต่เมื่อเร็วๆ นี้มาบอกว่ามากำลังจะกลับบ้านแล้ว

                    ใช่แล้ว บ้านที่จังหวัดบันเตียเมียนเจยของมานั่นแหละ ผมไม่เคยไปเขมรจึงไม่รู้ว่าจังหวัดนี้มันอยู่ไกลจากปากน้ำ สมุทรปราการแค่ไหน แต่ก็รู้ว่ามันคงไกลพอที่จะทำให้มาคงไม่ได้พบกับครอบครัวเราอีก 

                    ผมไม่ได้ถามเหตุผลว่าทำไมมาถึงจะกลับบ้าน แต่เดาว่ามาก็คงจะคิดถึงบ้านหลังจากที่จากมานานหลายปี ทางบ้านเราไม่ได้รั้งมาไว้เพราะเข้าใจความรู้สึกของมาดี ในเมื่อมาจะกลับก็ต้องกลับของอย่างนี้มันรั้งกันไม่ได้เหมือนเวลาคนรักจะไปต่อให้อ้อนวอนยังไงก็อยู่กันต่อไปลำบาก ถึงมาจะกินอิ่มนอนหลับได้เงินเยอะอย่างไรแต่บ้านเราก็ไม่ใช่บ้านของมาอยู่ดี

                    ผมถามมาว่ากลับบ้านไปแล้วมาจะทำอะไร มาตอบเป็นไทยสำเนียงเขมรว่าก็ยังไม่รู้เหมือนกัน แต่ผมมองโลกในแง่ดีว่าเขมรก็อยู่ไม่ไกลจากเมืองไทยมากนัก บางทีในน้ำของเขมรก็คงมีปลาเขมรและในนาของเขมรก็คงมีข้าวเขมรเหมือนๆ กับในน้ำและในนาของบ้านเรา มาคงไม่อดอยากปากแห้งมากมายนัก

                    ความจริงแล้วจิตใจฝ่ายขี้เกียจของผมก็อดวิตกไม่ได้ว่าถ้ามาไม่อยู่แล้วกิจกรรมกวาดบ้านถูบ้านคงต้องตกมาอยู่ในความรับผิดชอบของผมแบบไม่ต้องสงสัย แต่ผมก็อดยินดีกับมาไม่ได้ที่มาจะได้กลับไปใช้ชีวิตของตัวเองจริงๆ เสียที

                    ถึงมาจะกลับไปเตะฝุ่น แต่มาก็คงอุ่นใจที่ว่ามันเป็นฝุ่นสัญชาติขแมร์ของมาเอง